Einde van de geschiedenis in 2029 ?

Nog maar 10 jaar en dan is het zover. Dan zal de 340 meter lange asteroide 99942 Apophis, de ‘god van chaos’ , dichterbij komen dan de satellieten die in een geostationaire baan om de Aarde draaien. Een klein rekenfoutje of andere onvoorziene omstandigheid, en de 40.000 kilometer per uur vliegende asteroïde kan op onze planeet inslaan, wat ‘verwoestend voor al het leven’ zal zijn.

Op 3 april 2029 zal de ‘god van chaos’ (of ‘verwoesting’, genoemd naar de gelijknamige Egyptische afgod) de aardbol op ongeveer 30.000 kilometer afstand passeren. De meeste communicatie- en weersatellieten staan op een afstand van ongeveer 35.786 kilometer. Het enorme rotsblok is dan ook ingedeeld in de categorie ‘Potentieel Gevaarlijke Asteroïdes’ (PHA).

De NASA wetenschappers waarschuwen dat de baan van de asteroïde de komende jaren kan veranderen, waardoor een inslag niet geheel ondenkbaar is. Gebeurt dat niet, dan zal Apophis ‘buitengewoon helder’ aan de hemel verschijnen als hij de Aarde passeert. Dat gaat zo snel dat de breedte van de maan in slechts één minuut wordt overbrugd.

Sommige wetenschappers denken dat het zo’n vaart niet zal lopen, en schatten de kans op een ongekende wereldramp in op slechts 1 op de 100.000. De NASA ziet de komst van Apophis in ieder geval als ‘een unieke mogelijkheid voor de wetenschap , onder andere om te leren hoe andere gevaarlijke asteroïden in de toekomst onschadelijk zouden kunnen worden gemaakt.

Nog maar 10 jaar en dan is het zover. Dan zal de 340 meter lange asteroïde 99942 Apophis, de ‘god van chaos’ , dichterbij komen dan de satellieten die in een geostationaire baan om de Aarde draaien. Een klein rekenfoutje of andere onvoorziene omstandigheid, en de 40.000 kilometer per uur vliegende asteroïde kan op onze planeet inslaan, wat ‘verwoestend voor al het leven’ zal zijn.

Op 3 april 2029 zal de ‘god van chaos’ (of ‘verwoesting’, genoemd naar de gelijknamige Egyptische god) de aardbol op ongeveer 30.000 kilometer afstand passeren. De meeste communicatie- en weersatellieten staan op een afstand van ongeveer 35.786 kilometer. Het enorme rotsblok is dan ook ingedeeld in de categorie ‘Potentieel Gevaarlijke Asteroïdes’ (PHA).

NASA wetenschappers waarschuwen dat de baan van de asteroïde de komende jaren kan veranderen, waardoor een inslag niet geheel ondenkbaar is. Gebeurt dat niet, dan zal Apophis ‘buitengewoon helder’ aan de hemel verschijnen als hij de Aarde passeert. Dat gaat zo snel dat de breedte van de maan in slechts één minuut wordt overbrugd.

Sommige wetenschappers denken dat het zo’n vaart niet zal lopen, en schatten de kans op een ongekende wereldramp in op slechts 1 op de 100.000. De NASA ziet de komst van Apophis in ieder geval als ‘een unieke mogelijkheid voor de wetenschap’, onder andere om te leren hoe andere gevaarlijke asteroïden in de toekomst onschadelijk zouden kunnen worden gemaakt.

Boven Atlantische Oceaan en VS dichtste bij de Aarde
Astronoom Davide Farnocchia verklaarde dat ‘deze close encounter met de Aarde de baan van Apophis zal veranderen. Onze modellen laten tevens zien dat de wijze waarop deze asteroïde ronddraait kan veranderen, en er mogelijk veranderingen op het oppervlak zijn, zoals kleine lawines.’

Apophis zal vermoedelijk het eerst zichtbaar zijn op het zuidelijk halfrond, beginnend aan de oostkust van Australië en van daar verder gaand naar het westen, via de Indische Oceaan richting Noord Amerika. Daarbij komt de asteroïde boven de Atlantische Oceaan en in de avond boven de VS het dichtste bij de Aarde. De passage over de Atlantische Oceaan duurt ongeveer een uur, waarna de ‘god van chaos’ weer de ruimte in verdwijnt.

‘Herkansing’ in 2036
Mits er inderdaad niets onverwachts gebeurt, natuurlijk. En anders volgt er mogelijk nog een ‘herkansing’, want als de baan van Apophis inderdaad volgens de berekeningen verandert, dan kan het stuk ruimtepuin in 2036 wel eens recht op de Aarde afvliegen. Bij een eventuele inslag op het land zal alles binnen een straal van 250 kilometer in één klap totaal worden vernietigd.

Komt de asteroïde in zee terecht, dan ontstaat een verwoestende tsunami van 100 meter hoog…..

Astronoom Davide Farnocchia verklaarde dat ‘deze close encounter met de Aarde de baan van Apophis zal veranderen. Onze modellen laten tevens zien dat de wijze waarop deze asteroïde ronddraait kan veranderen, en er mogelijk veranderingen op het oppervlak zijn, zoals kleine lawines.’

Apophis zal vermoedelijk het eerst zichtbaar zijn op het zuidelijk halfrond, beginnend aan de oostkust van Australië en van daar verder gaand naar het westen, via de Indische Oceaan richting Noord Amerika. Daarbij komt de asteroïde boven de Atlantische Oceaan en in de avond boven de VS het dichtste bij de Aarde. De passage over de Atlantische Oceaan duurt ongeveer een uur, waarna de ‘god van chaos’ weer de ruimte in verdwijnt.

Mits er inderdaad niets onverwachts gebeurt, natuurlijk. En anders volgt er mogelijk nog een ‘herkansing’, want als de baan van Apophis inderdaad volgens de berekeningen verandert, dan kan het stuk ruimtepuin in 2036 wel eens recht op de Aarde afvliegen. Bij een eventuele inslag op het land zal alles binnen een straal van 250 kilometer in één klap totaal worden vernietigd.

Komt de asteroïde in zee terecht, dan ontstaat een verwoestende tsunami van 100 meter hoog…..

We leven in een nieuw appeasement tijdperk en dat is gevaarlijk

foto : September 1938 Chamberlain zwaait met het door Hitler getekende papier. “Peace in our time”, sprak hij. Een jaar later begon de oorlog. Aan totalitaire systemen geef je nooit toe !

Appeasement , het toegeven aan dictators en totalitaire ideologie is weer een groot gevaar betoogt Jan Gajentaan in deze column

Appeasement is het gevaar van onze tijd

Ik denk helaas dat hij gelijk krijgt. Deze tijd kent helaas geen Churchill . We sluiten liever de ogen voor de gevaren die op ons afkomen.

 

Zal onze beschaving er over 30 jaar nog zijn ?

In dit interview van Robert Jensen met Thierry Baudet , leider van Forum voor Democratie , stelt laatste de globalistische “nieuwe mens ” zonder eigen identiteit en zonder het eigene van nationaliteit en geschiedenis tegenover het behouden van de eigen Europese- en Nederlandse beschaving. Er moet een ommekeer komen want massale immigratie en een EU – superstaat zal de ondergang van alles wat ons dierbaar is betekenen. Ik heb veel gemeen met Baudet. Zijn analyse onderschrijf ik.

Vanuit de geschiedenis maar vooral omdat ik de cultuur waaruit ik voortkom lief heb en wil beschermen.

Het gesprek begint na de intro door Robert Jensen.

Wetenschapper Bassam Tibi

Waarom verdedigt Europa zich niet tegen islamisering ?

Door WIERD DUK

Bassam Tibi geniet ervan dat de Leidse universiteit een symposium rond zijn werk organiseert.

Bassam Tibi is niets minder dan een levend monument. Zonder de Syrische geleerde, die op z’n 18e vanuit Damascus de wereld introk, zou de islamologie – de kennis over de (cultuur van de) islam – niet bestaan. Tibi, die meer dan vijftig boeken schreef, is een gelovige moslim, die ongemakkelijke vragen stelt. „Waarom verdedigen de Europeanen zich niet tegen de islamisering? Jullie zijn sukkels.”
Stel Bassam Tibi een vraag en je krijgt niet een antwoord terug, maar een verhaal. Vol vuur vertelt de Duits-Arabische socioloog en politicoloog, op bezoek bij de universiteit van Leiden, over zijn ervaringen. „Ik ben een man uit de Oriënt”, zegt Tibi. „Ik denk in verhalen.”
“Ze sloegen en schopten me totdat ik ze begon toe spreken in het Arabisch en citeerde uit de Koran”
Op zijn 74e is zijn arsenaal aan verhalen schier onuitputtelijk. Zoals de anekdote over die keer in 1993 toen hij tijdens een reis door Noord-Afrika bijna werd vermoord door een agressieve groep radicale moslims. „Die wachtten mij op na een lezing. Ze sloegen en schopten me totdat ik ze begon toe spreken in het Arabisch en citeerde uit de Koran.” Met dramatische handgebaren en in het Arabisch, luid roepend naar de hemel, speelt hij de scène na. Lachend: „Toen waren ze snel verdwenen.”

Haat
Bassam Tibi spreekt vijf talen, hij leefde en werkte in talloze landen, van Afrika en Azië tot de Verenigde Staten, hij adviseerde presidenten en koningen, en hij haalde zich wegens zijn scherpe opinies (’De Duitse staat capituleert voor de islam’) de haat van de politiek-correcte goegemeente op de hals.
Van de kleine Syrische wetenschapper, die met zijn Duitse echtgenote Ursula in Göttingen woont, verscheen afgelopen week het boek Islamisme en islam in Nederlandse vertaling. Rond zijn persoon en werk organiseerde de Universiteit Leiden bovendien een symposium. Al die aandacht doet hem ongetwijfeld deugd. „Ik heb een groot ego”, geeft Tibi toe, met de gulle lach die hem kenmerkt.
“Blonde Duitsers noemen mij – een geelhuidige Aziaat én moslim – een racist”
Niet overal is hij zo geliefd als bij zijn gastheren in Leiden, onder wie ook de rechtsfilosofen Paul Cliteur en Afshin Ellian. In Duitsland, zijn tweede vaderland, wordt Bassam Tibi weggezet als ’islamofoob’ en ’racist’. „Ik krijg daar geen lucht meer”, zegt de islamkenner, die lang aan de universiteit van Göttingen werkte als hoogleraar internationale betrekkingen. „In Duitsland, ooit het land van kritische filosofen, is kritiek op de islam verboden. De wereld staat er op z’n kop. Blonde Duitsers noemen mij – een geelhuidige Aziaat én moslim – een racist. Omdat ik de vluchtelingenpolitiek van Merkel bekritiseer en waarschuw voor de islamisering van Europa. Ach, ze hebben geen idee wat de islam is. En Duitsers kunnen geen maat houden: alles moet er altijd extreem zijn.”

Trauma
Het is Tibi’s trauma: hij houdt van de Duitse taal en van de cultuur, maar niet van de Duitsers. Hij heeft zich door hen nooit geaccepteerd gevoeld. Terwijl hij het nota bene was die in 1998 het veel besproken begrip ’Leitkultur’ (dominante cultuur) muntte. Daarmee doelt Tibi op de noodzakelijkheid van gedeelde waarden in onze westerse samenlevingen: democratie, mensenrechten, de scheiding van kerk en staat onder meer. Alleen als zij deze kernwaarden accepteren kunnen mensen met verschillende achtergronden en religies – óók islamitische immigranten – zich daadwerkelijk ’burger’ voelen. Tibi formuleerde meer internationaal bekend geworden begrippen: ’parallelle samenlevingen’, bijvoorbeeld, en ’euro-islam’.
Over die ’Leitkultur’ en hoe die er in Duitsland uit zou moeten zien – tot en met discussies als ’Bratwurst oder Döner’? – werden in de loop der tijd hevige debatten gevoerd. Maar hoezeer Bassam Tibi zich ook Duits voelde – hij werd in 1976 Duits staatsburger – in de ogen van veel Duitsers bleef hij die ’Syrische immigrant met Duits paspoort’. „Ik heb 31 boeken geschreven in het Duits, ik heb een Duits paspoort, ik spreek beter Duits dan veel Duitsers, ik heb zoveel voor Duitsland gedaan, maar ik word nog altijd als een vreemde behandeld.”
“Ik heb zoveel voor Duitsland gedaan, maar ik word nog altijd als een vreemde behandeld”
Hij keerde telkens terug naar Göttingen voor Ursula, die er niet weg wilde. Maar hij ádemde elders, zegt hij, in de VS vooral, waar Tibi langjarige aanstellingen kreeg aan topuniversiteiten als Harvard, Yale en Berkeley. En ook in een land als Senegal. „De zwarte Senegalezen spraken mij als moslim aan met ’broeder’. Ik voelde mij er meteen opgenomen in hun gemeenschap. In Senegal begreep ik dat een Afrikaanse variant van de islam mogelijk is. Ik dacht: waarom zou dit in Europa niet ook kunnen? Een euro-islam.”
Dat is een van de belangrijkste van Bassam Tibi’s stellingen: verwar de islam niet met het islamisme, dus: verwar de religie niet met de politiek-autoritaire beweging die het islamisme is. Voor Tibi bestaat er wel degelijk een verlichte variant van de islam, die hij aanhangt en die in de loop der tijd ondergesneeuwd is geraakt onder druk van orthodoxe predikers en hun fanatieke volgelingen. Het islamisme met z’n naargeestige totalitaire karakter en z’n nadruk op de jihad (de ’strijd’) en de sharia (de islamitische wet) ziet hij als een moderne perversie, die bestreden moet worden.

Frisse wind
Daarom noemt Tibi de huidige politiek van Oost-Europese landen als Hongarije, Polen en Tsjechië, die moslim-immigratie willen vermijden, een ’frisse wind’. Met die waardering jaagt hij vooral linkse critici tegen zich in het harnas, onder wie de Nederlandse Europarlementariër Judith Sargentini (GroenLinks), die de ontwikkelingen in Oost-Europa scherp bekritiseert. Tibi: „Ik vind dat die landen groot gelijk hebben. Ze verzetten zich tegen de almacht van Duitsland in Europa en tegen de islamisering. Ik ben ook een bewonderaar van de Oostenrijkse kanselier Sebastian Kurz, met wie ik samen een boek heb geschreven. Hij is Angela Merkel veruit de baas. Vorig jaar heeft Kurz veertig imams uitgezet en zeven moskeeën gesloten omdat zij antisemitische propaganda verspreidden. Dat doen weinig politieke leiders hem na.”

“Ik zie dat Europa zelfmoord pleegt. Kijk naar de demografische ontwikkelingen”

Voor de toekomst van Duitsland, maar ook voor die van Nederland, het Verenigd Koninkrijk en Zweden, landen waar kritiek op de islam reflexmatig als ’islamofoob’ wordt weggezet, koestert hij weinig hoop. „Nee, geen enkele. De politiek-correcte terreur was nog nooit zo sterk als nu en dat zal niet snel veranderen. Ik zie dat Europa zelfmoord pleegt. Kijk naar de demografische ontwikkelingen: over een aantal jaren zijn grote delen van Europa overwegend islamitisch. Waarom verdedigen jullie je niet tegen de islamisering? Jullie zijn sukkels.” Tibi hekelt de ’linkse onderwerping’ aan de islam. „Zodra islamisten ’racisme!’ roepen – bij ook maar de geringste kritiek op de islam – krijgen zij steun uit linkse hoek. Maar islamisten zijn nota bene radicaal-rechts! Hoe kunnen linkse partijen hen verdedigen? Het is rationeel bijna niet meer te begrijpen. Maar weet je wat het is? Die linkse mensen haten alles wat westers is en zien in de radicale islam een bondgenoot.”

Crises
Hij praat gepassioneerd, pakt af en toe de hand vast van z’n gesprekspartners en vraagt na afloop of hij geen gekke dingen heeft gezegd. „Ik laat me soms een beetje meeslepen.” Aan de andere kant weet Bassam Tibi, die gepensioneerd is, dat hij op zijn leeftijd niets meer heeft te verliezen.
“Ik ben door enkele serieuze identiteitscrises gegaan”
Hij werkt aan z’n autobiografie, die hij met de hand schrijft en waarvan hij 600 pagina’s af heeft. Daarin komen ook de persoonlijke crises in zijn leven aan bod. „Ik ben door enkele serieuze identiteitscrises gegaan, momenten waarop ik geen idee meer had wie ik was.” Hij ging ervoor in therapie. Tijdens die gesprekken kwam Tibi tot een belangrijk inzicht. „Ik begreep hoe diep de islam in mij zit verankerd.”

Grondlegger van de islamologie

Bassam Tibi (Damascus, 1944) is een Duitse filosoof van Syrische afkomst. Hij wordt gezien als de grondlegger van de islamologie, de wetenschap die de islam en zijn cultuur en sociale omgeving bestudeert. Tibi is een kritische moslim, die waarschuwt voor de gevaren van de radicale islam. Hij introduceerde in 1998 het sindsdien gevleugeld geraakte begrip Leitkultur in het publieke debat in het Westen. Bassam Tibi is auteur van tientallen boeken, waarvan Europa ohne Identität? Die Krise der multikulturellen Gesellschaft’ (1998) een van de bekendste is. Tibi doceerde aan universiteiten in verschillende landen. Zijn boek Islamisme en islam verscheen afgelopen week in Nederlandse vertaling.

Anoushka Shankar

De muziek uit India is prachtig. Ze is een uitdrukking van de mythologie en de religie van India. De sitar is het belangrijkste snaarinstrument in de Indiase muziek. Een van de beste Indiase sitar-speelsters is Anoushka Shankar, de dochter van de grote Ravi Shankar. Het kost even moeite om te gewennen aan de andere muziektaal van de Indiase cultuur. Maar je zult een puur genoegen vinden in duizenden vormen van muziek , dans en expressie. Geniet ervan door je open te stellen. Veel muziek die ons vandaag overspoelt heeft weinig kwaliteit omdat het zielloze commerciele muziek is. Meer van het zelfde. Ik zelf leerde de Indiase cultuur kennen in 1970 en was meteen verkocht.


Vader Ravi speelt met zijn dochter. Pure liefde !

Anoushka speelde in 1997 met haar vader in Birmingham ter gelegenheid van 50 jaar onafhankelijkheid van India en Pakistan.

Toen Beatle George Harrisson stierf in 2003 gaf Anoushka Shankar een herinneringsconcert in de Royal Albert Hall in Londen.

Uitwisseling van culturen.